| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
اگر به خاطر تزکیه روح قدر ی غمگین باید بود- که البته باید بود- ضرورت است چنین غمی انتخاب شده باشد نه تحمیل شده
غصه ، منطق خود را دارد.... علیه منطق غصه حتی اگر منطقی ترین منطق هاست آستین ها را بالا بزن...... زمانی که اندوه به عنوان یک مهاجم بد به قصد ویران کردن جان می آیدنه یک شاعر تلطیف کننده ی روح... حق است چنین مهاجمی را به رگبار خنده ببندی !!! قایق کوچک دل را به دست دریای پهناور اندوه مسپار! الاقل بادبانی بر افراز، پاروئی بزن، بر خلاف باد تقلائی کن! سخت ترین طوفان مهمان دریاست نه صاحبخانه ی آن! طوفان را بگذران و بدان، تن سپاری به افسردگی به زیان بچه های ماست و به زیان بچه های دنیا ... آخر آنها باید شادی صادقانه را ببینند تا بشناسند! ............................................................................. مامان میگه اگه خدا کسی رو دوست نداشته باشه ایمانش رو ازش میگیره.. وقتی به دور و برم نگاه کردم دیدم خدا خیلی ها رو دوست نداره!!!!!!!!!! ........................................................................... خدایا! به من توفیق .... تلاش در شکست صبر در نا امیدی رفتن بی همراه کار بی پاداش! فداکاری در سکوت دین بی دنیا ایمان بی ریا خوبی بی نمود! عشق بی هوس تنهایی در انبوه و دوست داشتن بی آنکه دوست بدارند روزی کن ....! |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 31 تیر1386ساعت 0:2 توسط راضیه |
|
خنده ی تلخ آدمها همیشه از روی دلخوشی نیست... گاهی شکستن دل یک نفر کمتر از خودکشی نیست!
وقتی دلت به وسعت آسمونها می گیره وقتی به اندازه ی همه ی آفریده های خدا اشک می ریزی اما چشمه ی اشکت خشک نمی شه وقتی اون قدر بلند فریاد میزنی و خدا رو صدا می کنی که عرش خدا به لرزه در میاد یا وقتی غمت حتی از عمق خلیج تا ابد فارس ایران عزیزت هم عمیق تره وقتی همه ی روزهای خوبت یه دفعه نابود میشه ، خراب میشه، می ریزه به هم... وقتی تمام تصورات نقش بر آب میشه وقتی مجبوری لبخند بزنی چون همه ازت توقع خنده دارن ، در حالی که با بند بند وجودت اشک می ریزی وقتی داری از درون آتیش می گیری و مجبوری سکوت کنی و بسوزی اما نمی تونی بسازی... وقتی فکر می کنی که یه شونه ی پر صلابت هست که سر بذاری روش و چشماتو ببندی و به آرامش برسی، یک دفعه می بینی جاش خالیه!!! دیگه نیست ..یعنی نمی خواد که باشه!!!!!! باید چه کسی رو مقصر بدونی؟ باید بری سراغ کی و ازش جواب بخوای؟ جواب همه ی سوالات بی جوابت رو؟ به کی باید بگی دنیا با همه ی بزرگیش برات کوچیکه........نمی تونی توش نفس بکشی...نمی تونی تحملش کنی؟ به کدوم آدم؟؟؟؟؟؟ یا شایدم به یه فرشته..اما کدوم فرشته؟؟؟؟؟ عزرائیل؟؟؟؟؟؟؟؟ !!!! ........................................ پازل دل کسی رو شکستن هنر نیست...... با تکه های شکسته ی دل یه نفر پازل ساختن هنره!!!!! |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 25 تیر1386ساعت 14:33 توسط راضیه |
|
|
دوست اون نیست که هر لحظه کنارت باشه، دوست اونه که هر لحظه به یادت باشه!!!
(مثل دوستی که خیلی وقتا فراموشش میکنیم در حالی که اون هیچ وقت فراموشمون نمی کنه) بعضی وقتها که دلمان مثل آسمان آبی شمال میگیرد، ابری و کبود، پر از اشتیاق باران و باریدن ، این دلتنگی چنان به تنهائی مان شبیخون میزند که آرام و قرار از کف ما می رباید و احساس میکنیم هیچ چیز نمی تواند ما را به آرامش برساند، انگار به دنبال گمشده ای میگردیم، گمشده ای که از روز ازل او را میشناسیم!!!! کسی که در دل و جانمان و درتار و پودمان نهفته است و پیوسته صدایش را می شنویم اما در بسیاری از اوقات فراموشش می کنیم و از او رو بر میگردانیم. بعضی وقتها آن قدر در خودمان غرقیم و ساکن که نه کلمه ای و نه اشاره ای می تواند ما را به خود بیاورد. حتی اگر در شیپور قیامت هم بدمند، باز از این پیله ی غفلت بیرون نمی آییم.چنان آلوده ی عصیان می شویم که بهشت و جلوه های آن را نمی بینیم. چه سخت است میان آفتاب قدم زدن، اما نور و گرمای آن را حس نکردن! گاه آن قدر از هویت و فطرتمان فاصله می گیریم که به سکوت و ظلمت مطلق می رسیم. ما باید همیشه او را در کنارمان و در دلمان حس کنیم .باید صدایش را بشنویم و روز به روز تازه تر شویم. فقط آتش عشق اوست که می تواند پروانه ی روح ما را به آرامش برساند ،فقط عطر حضور اوست که می تواند تحمل این خاکدان تیره و پست و فانی را برای ما آسان کند. باید او را -آن لا یزال مهربان راـ بر سطر سطر دفتر زندگیمان بنشانیم و جز نام او دم و قدم نزنیم.اگر چنین کنیم، هیچ بلا و حادثه ای نمی تواند ما را پریشان کند. فرشتگان هر روز منتظرند که رشته ی دوستی ما و خدا را گره بزنند و شادمانه ملکوت را لبریز کنند.نباید زیاد آنها را منتظر بگذاریم. باید دست دوست- دوست جاودانه و بی همتا- را به گرمی بفشاریم و قدم در راهی بگذاریم که به بارگاه سبز او می رسد.
الا بذکر الله تطمئن القلوب امروز هم دلم گرفته، مثل دیروز مثل همه ی روزهای قبل....کاش می دونستم این وسط کی مقصره !!!! با یه کار بچه گانه همه چیز ریخت به هم....کاش میشد بعضی وقتها بی خیال بعضی چیزا شد..اما آخه اون قدر بی اهمیت نیست که بشه بی خیالش شد... اما من خدا رو دارم ، کسی که خیلی ندارنش ، یا نمی خوان داشته باشن! اشک از لبخند با ارزش تره ، چون لبخند رو به همه میتونی هدیه کنی اما....... اشک رو فقط برای کسی میریزی که نمی خوای از دستش بدی!!!!!!!! |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 24 تیر1386ساعت 22:40 توسط راضیه |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
|
زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست!
هر کسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود! صحنه پیوسته به جاست! خرم آن صحنه که مردم بسپارند به یاد!! |
| نوشته های پیشین |
|
هفته چهارم شهریور 1386 هفته سوم مرداد 1386 هفته دوم مرداد 1386 هفته اوّل مرداد 1386 هفته چهارم تیر 1386 |
| آرشیو موضوعی |
|
از تو به یک اشاره، از ما به سر دویدن Broken Heart منطق غصه خدا...خدا...و باز هم خدا تو سزاوار بهترینی دشمن خدا !! جانم سپر بلایت!! خنده داره، خیلی خنده داره!! و اما...!!!! |
|
RSS
|
